جامانده از بازی پرسپولیس - تراکتور

سکوت و سرما در تاریکی پشت محوطه ورزشگاه آزادی مونتاژ می‌شود. ساعت از 9 گذشته و اتوبوسِ بازیکنان، 15 دقیقه قبل استادیوم را ترک کرده. حالا، ورزشگاه خالی است. پیاده به سمت در خروجی حرکت می‌کنم. اینبار از ترحم خبرنگاران دیگر هم خبری نیست که روزی با بوق ماشین‌هاشان ارتباط نیمه کلامی را کدگذاری می‌کردند که "بیا تا یه جایی برسونیمت"! از تایپیست می‌خواهم به خاطر تاریکی تلفن را قطع کند: "چشمام به زور جلوی پامو می‌بینه، خودم بهت زنگ می‌زنم".

سرما برای لرزاندنم کار سختی ندارد. نه از دستکش و کلاه خبری است، نه از لباس گرم آنچنانی. دستانم را به انتهایی‌ترین قسمت جیبم تبعید می‌کنم، بلکه گرمای بیشتری نصیب‌شان شود. کار از "ها" کردن هم گذشته، نفسم زور گرم کردن ندارد. چشمانم را می‌بندم و با قطع شدن سرفه‌ها، جراتی پیدا می‌کنم تا نفس عمیقی بکشم. هوای سرد به شش‌هایم نرسیده که خیلی زود تاوان این نفس عمیق را با سرفه‌های ممتد دیگر می‌دهم...

استیصال و درماندگی در این شب پاییزی ناخودآگاه پرتابم می‌کند به پنج سال پیش. به سرمای پاییز و زمستان 86، وقتی که تصمیم گرفتم برای همیشه قید این کار را بزنم... بی اختیار شروع می‌کنم به فحش دادن. در تاریکی ورودی غربی ورزشگاه با خودم بلند بلند حرف می‌زنم و از اینکه بعد از پنج سال دوباره برگشته‌ام سر خانه اول دردم می‌گیرد. یکبار دیگر نفس عمیق می‌کشم تا به سرفه کردن بیفتم و درد این "یادآوری" را فراموش کنم، اما اینبار سرفه یاری‌م نمی‌کند...

  
نویسنده : مرتضی ; ساعت ۱٠:۱٦ ‎ق.ظ روز ٢۱ آذر ۱۳٩۱
تگ ها :

این طور زل نزن به من ای چشم‌های بیست! *

یک سیلی سکوت گذاشت زیر گوش‌هایم و یک مشت نگاه کوبید پای چشمانم؛ تلاشم بی فایده است، فاصله‌مان بی انتها...

 

* عنوان از جواد کلیدر

 

 

  
نویسنده : مرتضی ; ساعت ۱٠:٢٥ ‎ق.ظ روز ۱۳ آذر ۱۳٩۱
تگ ها :

قیمتِ بی قیمت

... تورم افسارگسیخته سطح زندگی مردم را در آلمان ( بین دو جنگ جهانی) به شدت تحت تاثیر قرار داد. قیمت‌ها تنها در یک روز یکصد برابر و گاه بیشتر می‌شد. حقوق بگیران مجبور بودند برای حمل حقوقشان به خانه گاری یا چرخ دستی به سر کارشان بیاورند چون توی جیب یا کیف جا نمی‌شد!

به گزارش تاریخ نگار "وارن مورسی" کارخانه‌ها به کارگرانشان دو بار در روز دستمزد می‌دادند و به آنها مرخصی کوتاه مدت می دادند تا پیش از آنکه قیمت‌ها بالاتر برود برای خانواده خود مواد غذایی بخرند. مردم هربار دو تا آبجو می‌خریدند، دومی را گرم می‌نوشیدند چون اگر صبر می‌کردند در فاصله‌ای که اولی را نوش جان می‌کردند قیمت‌ها دو یا سه برابر می شد!

حق اشتراک روزنامه در برلین از هفته ای شش مارک به بیش از پانصد میلیارد مارک ترقی کرد و از آنجا که پول کاغذی اینقدر بی ارزش بود، مردم از آن به عنوان عایق بندی، کاغذ دیواری و حتی به عنوان کاغذ باطله برای روشن کردن اجاق آشپزخانه استفاده می‌کردند. زنی شکایت داشت که وقتی یک سبد بزرگ از اسکانس را برای چند دقیقه جلوی یک مغازه گذاشت، دزدی سبد را ربود و اسکناس ها را باقی گذاشت.

 

+  "گیل بی استوارت"؛ کتاب امپراطوری هیتلر؛

  
نویسنده : مرتضی ; ساعت ۸:٥٥ ‎ق.ظ روز ٦ آذر ۱۳٩۱
تگ ها :