بهجت هم رفت..

وداع با قنوت های سبز

وقتی خبر فوتش رو شنیدم خیلی ناراحت شدم.از اون دست روحانیونی بود که خیلی دوسش داشتم.حتی یکبار هم از نزدیک ندیده بودمش. عکسشم ندیده بودم.اما تعریف هایی که از این مرجع و عارف بزرگ به گوشم رسیده بود، من رو به خودش علاقه مند کرده بود.

خصوصیات عارف بزرگ:

 یکی از ویژگیهای آیت الله بهجت که ایشان را از دیگر عالمان، و بلکه مجتهدان ممتاز می کرد، الگوی رفتاری برگرفته از شیوه معصومین بو که گفتار و کردار، اعمّ از نشست و بر خاست، و سخن گفتن و خاموش بودن، و در نحوه انجام عبادات و راز و نیاز با معبود یکتا، و برخورد با افراد، و ... نمایان بود. این ویژگی به گونه ای بود که حتی هر انسان غافلی را به خدا متوجه می کرد.

 آیت الله بهجت در سیروسلوک ده ها سال سابقه داشت، ایشان از شاگردان عارف کامل حضرت آیت الله سید علی آقای قاضی (ره) و مورد توجه خاص آن استاد بزرگ بوده و در اوان جوانی، مراحلی را در عرفان سپری کرده بود.

در ماه های گذشته، در برخی از محافل دینی به نقل از مرجع عالیقدر حضرت آیت الله العظمی بهجت، (دامت برکاته) گفته می شود که ایشان در قبال سوالی مبنی بر بشارتهایی درباره ظهور فرموده اند که ظهور نزدیک است؛ آنقدر نزدیک که حتی افراد سالخورده نیز می توانند به درک واقعه ظهور حضرت حجت(عجل الله تعالی فرجه) امیدوار باشند.

پ.ن:

واقعا دیدن چند صحنه از گریه های  آیت الله بهجت هنگام نماز خوندنش پشت آدم رو می لرزوند و مو به تن آدم سیخ می شد.کسی که گریه ها و قنوت هاش خیلی شیرین و شهره بود...

- تیتر دومم بلاگم برداشتی از یک روزنامه روز گذشته است.

  
نویسنده : مرتضی ; ساعت ۱٠:٠٢ ‎ق.ظ روز ٢٩ اردیبهشت ۱۳۸۸
تگ ها :