برای اولين بار ...

این بار بدون دغدغه ی کمتری خبرگزاری رو به سمت ورزشگاه ترک کردم.هر چند که بارش شدید باران این احتمال رو در من تقویت می کرد که بازی برگزار نشه اما این بارندگی هم نتونست مانع برگزاری بازی پیروزی با صبا باتری بشه.

گفتم بدون دغدغه از این جهت که هفته های گذشته به دلیل عدم داشتن کارت دائمی خبرنگاری با سلام و صلوات و هزار بار التماس کردن وارد ورزشگاه میشدم اما بعد از صدور کارتم با خیال راحت وارد ورزشگاه شدم و خیلی به خودم می بالیدم از اینکه بدون دردسر رفتم جایگاه.

جایگاه خبرنگاران هم به شکلی ساخته شده که هوای سرد به سادگی وارد اونجا میشه و این خبرنگارای بدبخت (از جمله خود من )‌مثل بید می لرزیدن.

تازه بعد از گلهایی که پرسپولیس زد خیلی راحت مثل همه ی خبرنگارای دیگه از جام بلند شدم و خوشحالی کردم .این هم برای اولین باری بود که تونستم توی ورزشگاه خوشحالی کنم .چون پرسپولیس تیم محبوب خودمه اما حوزه ی کاری من استقلاله.به همین دلیل هیچ وقت از گلزنی استقلال خوشحال نمی شدم و از ترس لو رفتن جلوی خبرنگارای دیگه از گل خوردنش هم خوشحال نمی شدم.

در پایان بازی هم یک بار دیگه به شخصیت والای افشین قطبی پی بردم .هیچ کس باورش نمی شد که قطبی بعد از ناداوری های زیاد علیه تیمش از داوری انتقادی نکنه( حداقل در ظاهر) و با احترام و ادب کامل با خبرنگارا صحبت کنه.اگر ۱۰ تا مربی مثل قطبی توی ایران بودند اونوقت می شد معنی واقعی فوتبال رو فهمید.

این هفته هم بازی استقلال و صنعت نفت توی ورزشگاه آزادیه که باید حتما برم.

به امید موفقیت ...

  
نویسنده : مرتضی ; ساعت ۱:٤٧ ‎ب.ظ روز ۱٩ آذر ۱۳۸٦
تگ ها :