تلنگر

این ناامیدی را ما در چهره‌ی جوانان‌مان می‌بینیم. همین جوان‌ها که به ظاهر میهمانی می‌گیرند و می‌خوانند و می‌رقصند... ولی عاشق نمی‌شوند، شور ندارند، دلخوش نیستند به هیچ چیز. در جستجوی امنیت هستند و موفقیت. همین جوانانی که می‌خواهند در لذت به فراموشی برسند. قهرمانان لذت در فلسفه، همه متفکرینی هستند که به لذت در غلطیدند چون شادی ندارند. امید ندارند. چهره‌های عبث هستند. لذت مستی، خماری... هر چه که بیخبری می آورد و بی‌حسی ... در هیچکدام اما عشق و شور و امید نیست.
این ناامیدی را ما در ذهنیت مردم‌مان احساس می‌کنیم. تمام شهر حجله بندان مرگ امید این مردم است. مردم‌مان که خسته شده اند. که مجروحند. که داغدارند. که می‌خواهند بازماندگانشان را از بلای سیاست و بیداد فقر حفظ کنند. مصونشان بدارند...

 

+ سارا شریعتی- سال 82/ برگرفته از الیسم.بلاگفا.کام

  
نویسنده : مرتضی ; ساعت ۳:٤٠ ‎ب.ظ روز ۱ اسفند ۱۳٩۱
تگ ها :