برای خواب‌های بی تعبیر

شگفتا که این وادیِ ناملموسِ ذهن چه جهانِ تصویرهایِ دیده نشده و سکوت‌هایِ شنیده شده‌ای است. چه جوهرهای وصف ناپذیری هستند این خاطرات لمس نشدنی و خیالات و رویاهای آشکار نشدنی.

و همه اینها در خلوت آدمی نمایشی پنهانی است از تک گویی کلام و اندرزِ از پیش داده شده، قصر نامرئی همه خلق‌ها، اندیشه‌ها و رازها، منبع بی پایان یاس‌ها و کشف‌ها. قلمرو پادشاهی که در آن هر یک از ما به تنهایی فرمانروایی می‌کنیم. هر چه را می‌خواهیم مورد پرسش قرار می‌دهیم و بر هرچه می‌توانیم فرمان می‌رانیم. میراثی پنهانی که در آن دفترِ مغشوش اعمال گذشته و آینده ی خود را می‌توانیم مرور کنیم. دنیایی درونی که با من خویش‌تر است تا آنچه از خود در آینه می‌بینم.

این آگاهی که خویشتن خویش‌های من است، که همه چیز است ولی با این همه، ابدا چیزی نیست - چیست؟ و از کجا آمده است؟

 

* از کتاب خاستگاه آگاهی در فروپاشی ذهن دوجایگاهی- جولیان جینز

  
نویسنده : مرتضی ; ساعت ٩:۳٦ ‎ق.ظ روز ۱٠ آذر ۱۳٩٢
تگ ها :